1. Opera Lwowska istnieje od 116 lat. Był odwiedzany w odległych latach XX wieku, kiedy Lwów rządzili Austriacy. Architekt – Sigmund Gorgolevsky. Mówi się, że kilka lat po zakończeniu budowy fundamenty budynku zaczęły pękać, a architekt był tak podekscytowany, że umarł. Tak lub nie, ale faktem jest, że został pochowany we Lwowie na Cmentarzu Łyczakowskim. Nawiasem mówiąc, Opera Lwowska jest uważana za jedną z najlepszych w Europie. A tak przy okazji, nadal stoi tuż obok kolektora Poltva! .
2. Miasto Lwów jest przyczółkiem ukraińskiego greckokatolicyzmu. Posiada największą liczbę kościołów greckokatolickich na Ukrainie. W ubiegłym roku we Lwowie odsłonięto pomnik metropolity Andrieja Szeptyckiego, przywódcy UGCC w latach 1901-1944. Autorem pomnika jest rzeźbiarz Andriy Koverko, architekci Ihor Kuzmak i Mychajło Fedik.
3. Poczta Lwowska była pierwszą na Ukrainie. Otworzył je włoski biznesmen Roberto Bandinelli. Miał nadzieję, że dobrze zarobi na tym interesie, ale oczekiwania się nie spełniły – listy w tym czasie dostarczane były doręczeniem, a korespondencja była kosztownym zadaniem. Warto było dostarczyć list ze Lwowa do Gdyni czy Gdańska jako dzienną pensję robotnika. Czas dostawy – 4 dni .
4. W tym domu mieszkał słynny grecki kupiec i filantrop Konstanty Korniakt. Jest znany z hojnego przekazywania pieniędzy Prawosławnemu Bractwu Wniebowzięcia NMP. W szczególności przekazał 1000 zł (wówczas ogromna rodzina) na wieżę zwycięstwa, którą nazwano na jego cześć – wieżą Korniakta. Chociaż bractwo było przeważnie rosyjsko-ukraińskie, bogaci Grecy odczuwali z nimi duchowe pokrewieństwo – miasto było przeważnie katolickie.
5. Turyści we Lwowie – przynajmniej zapasowi. Oczywiście nadal jesteśmy daleko od Pragi czy Wiednia, większość dużych miast Ukrainy została już przejęta. W 2019 roku Lwów odwiedziło ponad 2,5 mln osób (przed kwarantanną). Po ograniczeniach kwarantanny liczba ta musi osiągnąć i przekroczyć poprzedni rekord.
6. Diana – jedna z 4 postaci z mitologii grecko-rzymskiej, której rzeźba stoi pośrodku. Wykonał je austriacki Hartmann Witwer w 1797 r., Kiedy jeszcze stał „stary ratusz” i magistrat. Jednak niektórzy historycy uważają, że rzeźby powstały w latach dwudziestych XIX wieku.
7. Historyczny balkon. 22 czerwca 1941 r. Rozpoczęła się radziecko-niemiecka faza Wielkiej Wojny. 30 czerwca Niemcy przybyli do Lwowa. Ponieważ wielu Ukraińców postrzegało Berlin jako potencjalnego sojusznika w walce z Kremlem, OUN proklamowała „Akt odbudowy państwa ukraińskiego”. Oczywiście przywrócenie nie nastąpiło – nigdy nie zostało uwzględnione w planach przywódców III Rzeszy. A balkon jest interesujący, bo to z niego odczytał tę ustawę Jarosław Stetsko.
8. Liczba kawiarni we Lwowie rośnie z każdym rokiem, nawet pomimo pandemii. I nic dziwnego – dla wielu miasto Leo to przede wszystkim miasto kawy i czekolady. Miejscowi jednak rzadko siedzą w takich kawiarniach – kawa / herbata na wynos często kosztuje od 40 hrywien.
9. Lwów – miasto, które przetrwało kilkudziesięciu władców. Założona przez księcia Danyło Romanowicza, znajdowała się zarówno pod władzą Polski, jak i Austrii oraz ZSRR. Obecnie Lwów jest oficjalną kulturalną stolicą niepodległej Ukrainy. Status ten został mu przyznany przez rząd w 2009 roku .
10. Lwów po raz pierwszy zobaczył bruk w 1487 roku. Przynajmniej taki zapis jest w starych kronikach miasta. Potem wielokrotnie zmieniałeś lamówki. Ale w latach osiemdziesiątych XVIII wieku pojawiła się interesująca historia, o której pisały austriackie gazety. Cesarz Austrii przyjechał do Lemberga (jak Niemcy i Austriacy nazywali Lwów), a jego powóz po prostu utknął na środku Rynku po drugiej stronie ulicy. Powóz cesarza można było wyciągnąć parą wołów. Następnie cesarz nakazał dokładne wyłożenie Rynku kostką brukową. Prawdopodobnie jakieś kostki w centrum wciąż „pamiętają” babcię-Austrię.
11. Wielu mieszkańców Lwowa podróżuje po mieście na rowerze. Generalnie rowerzyści we Lwowie istnieli od końca XIX wieku – dopiero wtedy rower nazywano kołem, a rowerzysta kołodzieją. Teraz Lwów śmiało można nazwać rowerową stolicą Ukrainy, bo infrastruktura rowerowa aktywnie się tu rozwija, ale przed nami jeszcze długa droga.
12. W szkole tej studiował światowej sławy polski pisarz science-fiction Stanisław Lem (na zdjęciu poniżej). Prace Lema zostały przetłumaczone na wiele języków. Sam pisarz urodził się i wychował we Lwowie, ale w 1939 roku, kiedy nadeszli Sowieci, opuścił to miasto na zawsze, przenosząc się do Krakowa. Jego zdaniem rząd radziecki na zawsze zrujnował „stary polski Lwów”. Nawiasem mówiąc, w tej samej szkole uczyli się pisarz Markijan Szaszkiewicz i muzyk Ilko Łemko.
13. W tej szkole uczył się sam Bogdan Zenoviy Chmielnicki. Jednak wtedy nie był hetmanem, nawet kozakiem – ale po prostu bystrym i zdolnym młodym człowiekiem, który chciał zdobyć dobre wykształcenie. W średniowieczu prawosławie, do którego należał Bogdan, miało wiele dobrych instytucji edukacyjnych, a katolicy wręcz przeciwnie, oferowali cuda. Tyt Chmielnicki studiował różne nauki, w szczególności filozofię, retorykę, łacinę i prawo. W tym samym czasie zwykła szkoła G62 i szkoła szachowa międzynarodowego arcymistrza Wasyla Iwanczuka, wicemistrza świata w 2002 roku.
14. Od najdawniejszych czasów we Lwowie istniała liczna społeczność żydowska. Średniowieczni lwowscy potomkowie Abrahama mówili w jidysz. A ponieważ przed 1939 rokiem mieli w mieście setki sklepów, napisy były często hebrajskie (a także polskie i niemieckie).
15. Ivan Pidkova nigdy nie mieszkał we Lwowie. Ale pomnik mu postawiono z innego powodu – słynnego wodza kozackiego stracono na rozkaz króla polskiego Stefana Batorego. Podkowa z Kozakami często napadała na Tyrechynę, więc sułtan Myrad III dał polskiemu królowi ostateczną – wojnę lub Iwana. Król nie był gotowy do wojny, więc wybrał to drugie .
Źródło: twothreedots.com
